Brodawki zwykłe (kurzajki)

Brodawki zwykłe są przypadłością zwłaszcza młodych ludzi i są nazywane popularnie kurzajkami. W rzeczywistości są to hiperkeratotyczne grudki o nierównej powierzchni. Mianem hiperkeratotyczne określa się zmiany, w obrębie których dochodzi do zwiększonego wytwarzania naskórka i zmiana staje się nierówna i szorstka w dotyku. Pojawianie się brodawek nie towarzyszą objawy ogólne czy miejscowe. Brodawki zwykłe są najczęściej skutkiem zakażenia wirusem HPV1, 2, 4 lub 7. zdarza się, że w zmianie wykrywa się kilka typów wirusa jednocześnie.

Wykwitem pierwotnym jest niewielka grudka - o średnicy kilku do kilkunastu milimetrów, która pojawia się na zdrowej uprzednio skórze. Zmiana ma szarobrunatny lub zbliżony do koloru skóry kolor a jej powierzchnia jest szorstka i nierówna. Brodawki mogą być pojedyncze lub liczne i wykazują tendencję do grupowania się. W zasadzie zmiana może umiejscowić się wszędzie, jednak jej typową lokalizacją są dłonie. Niekiedy brodawki sadowią się w okolicy wałów paznokciowych lub pod płytką paznokciową, co może być bolesne i wybitnie utrudnia proces leczenia. Zmiany utrzymują się wiele miesięcy a niekiedy przebieg jest nawet wieloletni. Zauważono, że osoby predysponowane do wystąpienia objawów choroby oraz do dłuższego jej przebiegu to osoby młode oraz z obniżoną odpornością. Wirus - jako zakaźny patogen - często ulega przeniesieniu na inne partie ciała - zarówno dookoła pierwotnej zmiany jak i w odległych rejonach.

Brodawki niekiedy ustępują samoistnie. Zauważono natomiast ciekawą zależność. Mianowicie po usunięciu jednej lub kilku drobnych zmian, ustępowanie innych zmian ulega przyspieszeniu. Zdarza się, że się usunięcie mechaniczne jednej zmiany powoduje ustąpienie pozostałych bez interwencji chirurga lub dermatologa.

U rzeźników niekiedy dochodzi do dużego rozrostu brodawek zwykłych, które przypominają wtedy brodawczaki. Sytuacja ta nie jest spowodowana zakażeniem przenoszonym przez bydło a jedynie niezidentyfikowanym czynnikiem z surowicy bydła, który przyspiesza wzrost zmian.

Brodawki zawsze należy różnicować i przyglądać się przez pryzmat ewentualnego procesu nowotworowego.

Leczenie brodawek

Leczenie brodawek nie jest sprawą łatwą, ze względu na dużą skłonność do nawrotów. Zazwyczaj stosuje się ciekły azot i wymraża w ten sposób zmiany. Zabieg jest nieco bolesny a po usunięciu pozostaje niewielkie owrzodzenie, które goi się kolejnych kilkanaście dni. Niekiedy zmiany skórne łyżeczkuje się, poddaje elektrokoagulacji lub poddaje działaniu kwasu salicylowego w roztworze koloidalnym.

Leczenie niestety zazwyczaj trzeba powtarzać, gdyż trudno jest usunąć wszystkie cząstki wirusa. Pacjenci niekiedy dziwią się, że lekarz nie usuwa wszystkich zmian skórnych jednocześnie. Nie jest to wskazane nie tylko ze względu możliwość samoistnego ustąpienia pozostałych brodawek, ale również dlatego, że owrzodzenia powstałe po zabiegu mogłyby utrudnić normalne funkcjonowanie.

Rozleglejsze, zlewne zmiany oraz brodawki nie poddające się standardowemu leczeniu można usunąć za pomocą lasera CO2 oraz terapii fotodynamicznej (podanie środka fotouczulającego miejscowo połączone z naświetlaniem). Ostateczną i rzadko stosowaną metodą jest wstrzykiwanie wodnego roztworu bleomycyny do zmian. Jest to metoda zarezerwowana dla osób z przyrosłymi, opornymi na inne metody leczenia, brodawkami, ze względu na jej bolesność i groźbę powikłań. W przypadku, gdy brodawki są liczne oraz utrzymują się wyjątkowo długo - mówi się tu o granicy dwóch lat - stosuje się leki poprawiają działanie układu odpornościowego - immunomodulujące. Korzystne działanie leczenia terapii brodawek obserwuje się u ponad połowy leczonych.

Małgorzata Kowalska
  • Stefania Jabłońska Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.
  • Honorata Błaszczyk, Anna Zalewska Janowska: Choroby skóry.

dermatologia24.pl » Wirusowe choroby skóry » Brodawki zwykłe (kurzajki)