Łupież łojotokowy

Łupież jest dolegliwością znaną wielu osobom. Jest to drobnopłatowe złuszczanie skóry głowy lub skóry gładkiej, któremu towarzyszy mniej lub bardziej nasilony łojotok.

U młodzieży zazwyczaj łupieżowi towarzyszy niewielkie zwiększenie produkcji łoju. Niekiedy ogniska chorobowe są bardzo nasilone i rozległe, co prowadzi do powstawania nawarstwionych, białych, ściśle przylegających do siebie hiperkeratotycznych strupów, które klinicznie mogą przypominać grzybicę. W łupieżu tłustym z kolei, jeśli dojdzie do powstawania żółtych strupów i wystąpienia objawów zapalnych, może doprowadzić to do trwałego wyłysienia.

W wieku średnim, gdy dochodzi do postępującego łysienia, łupież ulega złagodzeniu. Na skórze gładkiej łupież prezentuje się jako białe, dobrze odgraniczone ogniska, które najczęściej umiejscawiają się na twarzy i kończynach. Ta odmiana schorzenia częściej występuje u dzieci.

Leczenie łupieżu białego opiera się na stosowaniu kremów nawilżających lub oliwki z kwasem salicylowym. W przypadku, gdy mamy do czynienia z łupieżem tłustym, stosuje się kremy i płyny przeciwgrzybiczne - pochodne imidazolowi, na przykład ketokonazol.

Małgorzata Kowalska
  • Stefania Jabłońska, Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.

dermatologia24.pl » Choroby gruczołów łojowych i potowych » Łupież łojotokowy