Łysienie plackowate
Łysienie plackowate to przejściowe lub trwałe ogniska utraty włosów o różnym kształcie i wielkości. Skóra w obrębie ognisk nie jest zmieniona a zmiany mogą dotyczyć nie tylko skóry głowy, ale też innych części ciała, nawet brwi i rzęs.
Przyczyna powstawania łysienia plackowatego nie jest znana. Odkryto pewną komponentę zapalną procesu. Prawdopodobne w patogenezie choroby wydaje się też podłoże autoimmunologiczne oraz wyraźny jest związek ze stresem, n przykład po ciężkich przeżyciach emocjonalnych. Również występowanie rodzinne skłania do uznania czynnika genetycznego, jako jednego z odpowiedzialnych za rozwój choroby.
Zmiany pojawiają się nagle i mogą tworzyć się w różnym tempie i miejscu. Ogniska mogą utrzymywać się różnie długo - odrost włosów następuje samoistnie po kilku do kilkunastu miesiącach. Łysienie może mieć charakter uogólniony - dotyczy wówczas wszystkich włosów na ciele, łącznie z brwiami, rzęsami i meszkiem. Jeśli włosy nie odrastają, mówimy o łysieniu plackowatym złośliwym. Na paznokciach chorych obserwuje się punktowate wgłębienia oraz ścieńczenie płytek.
Leczenie łysienia plackowatego ma charakter ogólny i miejscowy. W leczeniu ogólnym stosuje się fotochemioterapię, leki neurotropowe, kortykosteroidy w dużych dawkach oraz cyklosporynę A. Wyniki leczenia są bardzo różne i zależne od danego pacjenta. Miejscowo stosuje się silne alergeny miejscowe, które działają bardzo dobrze. Włosy odrastają w większości przypadków a u niektórych pacjentów pozostają mimo zaprzestania terapii.
- Stefania Jabłońska, Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.
© dermatologia24.pl Kopiowanie bez zgody jest zabronione.