Pęcherzyca bujająca

Pęcherzyca bujająca bywa nazywana odmianą Neumanna. Pęcherzyca bujająca jest rzadką odmianą pęcherzycy zwykłej, która cechuje się, jak klasyczna postać pęcherzycy, występowaniem zmian pęcherzowych na skórze i na błonach śluzowych. Jednak poza tymi typowymi objawami w pęcherzycy bujającej w okolicach otworów naturalnych ciała, zgięć stawowych i fałdów skóry powstają brodawkująca ogniska przerosłe.

Pęcherze wykazują tendencję do obwodowego szerzenia się a dno zmian skórnych ulega brodawkowatemu przerostowi. Przemiana ta zachodzi zwłaszcza w miejscach stale drażnionych przez ubranie lub w innych sytuacjach. Najczęściej zmiany brodawkowate obejmują czerwień wargową, okolice narządów płciowych, doły pachowe i fałdy pachwinowe.

Przebieg pęcherzycy bujającej jest zazwyczaj przewlekły. Przerosłe zmiany brodawkowate mają niekiedy tendencję do samoistnego ustępowania, jednak najczęściej choroba jest równie ciężka, co zwykła postać pęcherzycy. Schorzenie różnicuje się z piodermią brodawkująca, jodzicą i bromicą bujającą oraz - w przypadku nasilonych zmian w okolicach narządów płciowych - z kłykcinami płaskimi w przebiegu kiły. W tym przypadku rozstrzygające są zawsze badania immunopatologiczne.

Małgorzata Kowalska
  • Stefania Jabłońska Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.
  • Marcin Dmochowski: Autoimmunizacyjne choroby pęcherzowe.

dermatologia24.pl » Choroby pęcherzowe skóry » Pęcherzyca bujająca