Pęcherzyca rumieniowata (łojotokowa)

Pęcherzyca rumieniowata (pęcherzyca łojotokowa) jest stosunkowo łagodna. W jej przebiegu na powierzchni skóry powstają nietrwałe, wiotkie pęcherze oraz na ich powierzchni tworzą się łojotokowe i hiperkeratotyczne strupy. Na twarzy natomiast wykwity pęcherzowe mają charakter zmian rumieniowo - złuszczających, które niekiedy mogą przypominać toczeń rumieniowaty. Również w badaniach krwi pacjentów w pęcherzycą rumieniowatą stwierdza się obraz immunologiczny typowy dla tocznia rumieniowatego.

Pęcherze w pęcherzycy rumieniowatej mają bardzo wiotką pokrywę, dlatego też w obrazie klinicznym dominują nadżerki, ogniska rumieniowo-złuszczające oraz brązowe lub żółtobrunatne strupy. Umiejscowienie zmian chorobowych jest bardzo charakterystyczne - choroba zajmuje twarz, plecy i okolice mostka na przedniej ścianie klatki piersiowej.

Przebieg pęcherzycy rumieniowatej nie różni się od pozostałych odmian klinicznych pęcherzycy - jest przewlekły. Pęcherzyca rumieniowata współistnieje stosunkowo często z innymi chorobami autoimmunologicznymi. Najczęściej towarzyszy miastenii, grasiczakom, toczniowi rumieniowatemu układowemu oraz innym. Dlatego też chorobę różnicuje się z tymi schorzeniami oraz diagnozuje w przypadku rozpoznania jednej z nich. Najczęściej pęcherzyca rumieniowata wymaga różnicowania z różnymi odmianami tocznia układowego lub skórnego. Rozstrzygające jest badanie immunopatologiczne.

Małgorzata Kowalska
  • Stefania Jabłońska Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.
  • Marcin Dmochowski: Autoimmunizacyjne choroby pęcherzowe.

dermatologia24.pl » Choroby pęcherzowe skóry » Pęcherzyca rumieniowata (łojotokowa)