Piodermia zgorzelinowa

Piodermia zgorzelinowa nie ma związku z zakażeniem bakteryjnym, mimo że nazwa to sugeruje. W istocie jest to głębokie owrzodzenie, które powstaje nagle i wykazuje cechy martwicy bezbakteryjnej. Przyczyna powstawania choroby jest nieznana. Udowodniono natomiast, że często współistnieje ona z takimi chorobami jak colitis ulcerosa, choroba Crohna, gammapatie czy szpiczak mnogi. Dlatego też wiąże się mechanizmy patogenezy z procesami autoimmunologicznymi.

Wykwity skórne to głębokie, dobrze odgraniczone owrzodzenia, które mają tendencję do szybkiego szerzenia się. Zauważono, że zmiany są często poprzedzane wystąpieniem nacieków zapalnych lub pojawieniem się pęcherzy. Ogniska są pojedyncze lub liczne. Zmiany goją się z pozostawieniem blizny. Bardzo typowym objawem choroby jest powstawanie zmian nawet po minimalnym urazie - na przykład ukłuciu. Wyróżnia się nietypowe odmiany, takie jak postać powierzchowną o niewielkich ogniskach w obrębie twarzy oraz postać pęcherzową, w której przeważają zmiany o typie niesztowicy. Przebieg choroby ma charakter przewlekły i postępujący.

Leczenie piodermii opiera się na stosowaniu sulfonów i sulfosalazyny. Do tych leków dołącza się niewielkie dawki sterydów. Niekiedy stosuje się też pulsy sterydowe lub cyklosporynę A. Również miejscowo stosuje się maści i kremy z takrolimusem lub kortykosteroidami.

Małgorzata Kowalska
  • Stefania Jabłońska Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.

dermatologia24.pl » Choroby naczyniowe skóry » Piodermia zgorzelinowa