Rogowacenie mieszkowe
Rogowacenie mieszkowe jest to powstawanie niewielkich grudek w okolicy mieszków włosowych, na których szczycie widoczny jest czop rogowy. Schorzenie - często u osób młodych - współwystępuje z zaburzeniami naczynioruchowymi. Przyczyna powstawania objawów klinicznych nie jest do końca poznana, jednak spora cześć przypadków ma podłoże genetyczne i jest dziedziczona w sposób autosomalny dominujący.
Skóra zaatakowana rogowaceniem przymieszkowym jest sucha i szorstka i w dotyku przypomina tarkę. Grudki rogowe są rozsiane i występuje w licznych zazwyczaj skupiskach, jednak nie dochodzi do zlewania się ognisk chorobowych. Najczęstsza lokalizacja zmian skórnych to wyprostne powierzchnie kończyn. Niekiedy dochodzi do zajęcia skóry twarzy - wówczas zmiany skórne umiejscawiają się w obrębie brwi i towarzyszy im zaczerwienienie. Zauważono, że w okresie letnim zmiany są zazwyczaj mniej nasilone. Zaobserwowano również, iż u osób dorosłych zmiany ulegają niewielkiemu cofnięciu i są mniej nasilone. U chorych nie stwierdza się objawów ogólnych, takich jak gorączka czy ból lub pieczenie w obrębie ognisk chorobowych.
Leczenie rogowacenia mieszkowego opiera się na stosowaniu doustnie dużych dawek witaminy A oraz witaminy C. Miejscowo natomiast zaleca się maści z mocznikiem lub kąpiele w wodzie z dodatkiem soli, które zmiękczają naskórek i powodują ograniczenie nasilenia zmian.
- Stefania Jabłońska, Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.
- Krystyna Kubicka, Wanda Kawalec: Pediatria.
© dermatologia24.pl Kopiowanie bez zgody jest zabronione.