Rumień trwały

O rumieniu trwałym mamy do czynienia z pojedynczym wykwitem o brunatnym zabarwieniu, wyraźnie odgraniczonym od otoczenia, który nawraca stale w tej samej lokalizacji po zażyciu określonego leku. Leki podejrzane o wywoływanie objawów choroby to najczęściej barbiturany, kwas acetylosalicylowy, aminofenazon, fenacetyna i sulfonamidy. Nie poznano do końca mechanizmu powstawania zmian na skórze.

Zmiany skórne początkowo przybierają barwę sino czerwoną i mają charakter rumieniowo-obrzękowy. Bardzo szybko jednak zmieniają kolor na brunatny i tracą obrzęk. Cechą charakterystyczną zmiany jest jej wyraźne odgraniczenie od otoczenia. Często zdarza się, że chory nie zauważa zmian, gdyż nie towarzyszą im żadne objawy dodatkowe. Ognisko zwykle jest pojedyncze, niekiedy zdarzają się ogniska mnogie. Zmiany mogą pojawić się praktycznie na każdej części ciała a okres trwania choroby liczy się w miesiącach. Niestety, odstawienie leku nie powoduje całkowitego zaniku przebarwienia, natomiast ponowne spożycie specyfiku prowadzi zazwyczaj do nawrotu zmian rumieniowo-obrzękowych w miejscu poprzedniego ogniska. Objaw ten jest chętnie wykorzystywany w diagnostyce schorzenia-mianowicie przeprowadza się test ekspozycji z podejrzanym lekiem i obserwuje zmianę skórną.

Leczenie rumienia trwałego polega tylko i wyłącznie na odstawieniu leku wywołującego objawy. Nie stosuje się leczenia miejscowego ani ogólnego.

Małgorzata Kowalska
  • Stefania Jabłońska Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.

dermatologia24.pl » Rumieniowe choroby skóry » Rumień trwały