Rumień wielopostaciowy skóry

O rumieniu wielopostaciowym mówimy wówczas, gdy mamy do czynienia z obrzękowymi, sinoczerwonymi rumieniami, na powierzchni których niekiedy pojawiają się pęcherze. Zmiany skórne pojawiają się na skórze i na błonach śluzowych. Wyróżnia się postać ciężką oraz łagodniejszą. Do ciężkich postaci zalicza się zespół Stevensa - Johnsona oraz toksyczną nekrolizę naskórka.

Rumień wielopostaciowy skóry może mieć rozmaite przyczyny. Najczęściej to zakażenia wirusowe - głównie Herpes, czyli wirusem opryszczki zwykłej lub genitalnej. Co ważne, same zmiany skórne nie zawierają cząsteczek wirusa, czyli nie są zakaźne, mimo że we krwi stwierdza się obecność materiału genetycznego wirusa. Również zakażenie innymi wirusami, takimi jak Coxsackie czy enterowirusy, może prowadzić do wystąpienia objawów choroby. Poza czynnikiem wirusowym, bakterie też mogą być odpowiedzialne za powstanie rumieni. Zwłaszcza paciorkowce z ognisk wewnątrzustrojowych - migdałki, zęby oraz Mycoplasma odpowiedzialna za zapalenia płuc. Również leki - takie jak sulfonamidy, barbiturany, salicylany czy inne - są winione za występowanie objawów rumienia wielopostaciowego. W 50% przypadków nie udaje się określić czynnika etiologicznego choroby. Mówi się wtedy o tak zwanej odmianie idiopatycznej.

Odmiana łagodniejsza (zwykła) rumienia wielopostaciowego

Zmiany skórne w tej odmianie zwykłej rumienia wielopostaciowego mają charakter rumieniowo-obrzękowy. Na skórze tworzą się koncentryczne figury i obrączki. Niekiedy do obrazu klinicznego dołączają się pęcherze lub zmiany krwotoczne. Mówimy wtedy odpowiednio o albo odmianie pęcherzowej lub też krwotocznej rumienia wielopostaciowego.

Odmiana łagodniejsza rumienia wielopostaciowego najczęściej umiejscawia się na dosiebnych częściach kończyn górnych i dolnych, czyli na przedramionach i podudziach. Mogą być również zajęte błony śluzowe jamy ustnej i okolic narządów płciowych. Zmiany są zazwyczaj symetryczne. Choroba ma nagły początek i mogą jej towarzyszyć bóle stawów i zwyżki temperatury. Zmiany skórne nie nastręczają dodatkowych dolegliwości i ustępują bez śladu po kilku tygodniach. Choroba ma jednak charakter nawrotowy.

Leczenie łagodnej odmiany rumienia wielopostaciowego opiera się na leczeniu doustnym wówczas, gdy mamy podejrzenie zakażenia wirusem opryszczki. Podaje się wtedy acyklowir - często przewlekle, gdy choroba ma charakter nawrotowy. Niekiedy stosuje się również leczenie odczulające. W przypadku zmian polekowych, należy zidentyfikować i odstawić podejrzany specyfik. Niekiedy podaje się też sterydy, jednak terapie tę przeprowadza się raczej w cięższych postaciach choroby. Miejscowo stosuje się kremy steroidowe i maści odkażające, by uniknąć wtórnych nadkażeń zmian skórnych.

Odmiana ciężka rumienia wielopostaciowego

Wyróżnia się dwie postacie ciężkiej odmiany rumienia wielopostaciowego - zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczną nekrolizę naskórka Lyella (zespół TEN). Odmiana Stevensa-Johnsona może być związana z lekami lub zakażeniami wirusowymi - głównie wirusem opryszczki. Natomiast odmiana Lyella jest zazwyczaj spowodowana lekami.

Małgorzata Kowalska
  • Stefania Jabłońska Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.

dermatologia24.pl » Rumieniowe choroby skóry » Rumień wielopostaciowy skóry