Samoistna plamica trombocytopeniczna

Samoistna plamica trombocytopeniczna ma podłoże autoimmunologiczne. Niszczenie płytek krwi jest bezpośrednio związane z przeciwciałami krążącymi w ustroju. Przeciwciała pojawiają się na przykład u noworodków urodzonych z matek z tym schorzeniem oraz u pacjentów, którym przetoczono krew od chorej osoby.

Można wyróżnić postać ostrą i przewlekłą. Samoistna plamica trombocytopeniczna występuje głównie u kobiet a jego ostra postać natomiast najczęściej pojawia się u dzieci. Schorzenie charakteryzuje się występowaniem rozległych wybroczyn na skórze i błonach śluzowych, zwłaszcza w okolicy jamy nosowo-gardłowej i przewodu pokarmowego. Niekiedy zmianom skórnym towarzyszy niewielkiego stopnia powiększenie śledziony. Mogą występować objawy neurologiczne i naczyniowo-sercowe.

Postać ostra trwa najczęściej kilka tygodni. W postaci przewlekłej natomiast zmiany skórne i skłonność do krwawień może utrzymywać się nawet przez całe życie. Ze względu na bardzo szeroki wachlarz objawów i przebiegu choroby, wyróżnia się wiele odmian samoistnej plamicy trombocytopenicznej. Największe znaczenie kliniczne ma immunologicznie uwarunkowana plamica trombocytopeniczna Werlhofa.

Leczenie tego typu plamicy polega na podawaniu kortykosteroidów i leków immunosupresyjnych. Niekiedy konieczne jest wycięcie śledziony, czyli wykonanie splenektomii. Dodatkowo pacjentom podaje się dożylnie wlew z gammaglobuliny, który poprawia wyniki leczenia.

Małgorzata Kowalska
  • Stefania Jabłońska Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.

dermatologia24.pl » Choroby naczyniowe skóry » Samoistna plamica trombocytopeniczna