Zespół Sneddona

Zespół Sneddona jest to zespół o podłożu naczyniowym, który dotyczy najczęściej skóry i ośrodkowego układu nerwowego. Jego najczęstszymi objawami klinicznymi są rozszerzenie siatkowate naczyń skórnych, czyli obecność na skórze typowej, fioletowo sinej siateczki, przypominającej tę, która u wielu osób pojawia się na skórze pod wpływem zimna oraz udary mózgu, które z kolei są związane z przejściowym zamknięciem światła naczyń tętniczych mózgu.

Objawy kliniczne zespołu Sneddona mogą niekiedy sugerować zespół antyfosfolipidowy, jednak mechanizm powstawania tych dwóch chorób jest różny, tak samo jak obecność przeciwciał we krwi. W zespole Sneddona dochodzi do zamknięcia światła naczynia w wyniku procesów zapalnych toczących się w jego ściankach.

Objawy zespołu Sneddona to, poza siatkowatym poszerzeniem naczyń skórnych, różnorakie powikłania neurologiczne, takie jak udary mózgu, drgawki, zaburzenia widzenia i porażenia. Zdarzają się również zatory i zakrzepy, zarówno w naczyniach żylnych, jak i tętniczych. Mogą powstawać owrzodzenia podudzi lub zatorowość płucna. Może dojść do zajęcia narządów wewnętrznych, takich jak serce lub nerki, jednak zazwyczaj jest to proces łagodny i ograniczony i nie wiąże się z występowaniem objawów klinicznych. Przebieg choroby ma charakter przewlekły, wieloletni, jednakże udary mózgu lub inne powikłania neurologiczne mogą doprowadzić do zgonu.

Niestety, dotychczas nie udało się wypracować skutecznego schematu leczenia zespołu Sneddona. Kortykosteroidy i leki immunosupresyjne nie są skuteczne. Profilaktycznie stosuje się kwas acetylosalicylowy.

Małgorzata Kowalska
  • Stefania Jabłońska Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.
  • Józef Towpik: Dermatologia i wenerologia.

dermatologia24.pl » Choroby tkanki łącznej » Zespół Sneddona