Zespół Stevensa-Johnsona

Pęcherze w zespole Stevensa-Johnsona umiejscawiają się na błonach śluzowych jamy ustnej, nosa, narządów płciowych. Niekiedy dochodzi również do zajęcia spojówek. Pęcherze łatwo pękają i przekształcają się w bolesne nadżerki. Nadżerki z kolei przysychają w nawarstwiające się, krwotoczne strupy. Natomiast wykwity o charakterze rumieniowym nie różnią się swoją morfologią od zmian w postaci zwykłej i zajmują najczęściej tułów i twarz chorego.

Zespół Stevensa-Johnsona rozpoczyna się nagle a objawom skórnym towarzyszy wysoka gorączka oraz bóle stawów. Choroba trwa od trzech do sześciu tygodni. Niekiedy może dojść do poważnych powikłań ocznych oraz zaniku płytek paznokciowych.

Zespół Stevensa-Johnsona leczy się za pomocą antybiotyków o szerokim spektrum działania oraz leków przeciwhistaminowych. Jeśli chodzi zaś o stosowanie glikokotrykosteroidów, zdania ekspertów są podzielone i nie ma co do tego zgodności. Miejscowo na zmiany skórne stosuje się 2 % zawiesinę łagodnych sterydów. Stosuje się również profilaktykę przeciwko nawrotom rumienia wielopostaciowego - polega ona na ciągłym podawaniu acyklowiru przez kilka miesięcy. Badania pokazują, że taka terapia zmniejsza częstość nawrotów i skraca czas choroby.

Małgorzata Kowalska
  • Stefania Jabłońska Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową.

dermatologia24.pl » Rumieniowe choroby skóry » Zespół Stevensa-Johnsona